RODZAJE PERSPEKTYW
perspektywa	cechy charakterystyczne
BARWNA	Zwana inaczej malarską lub powietrzną. Sposób widzenia i przedstawiania głębi za pomocą barw. W naturze widzimy bliskie plany wyraźniej niż dalsze. Zapoczątkowana w renesansie przez Leonardo da Vinci. Wyrazistość pierwszego planu osiąga się przez większe natężenie kolorów ciepłych, dalsze plany w naturze przesłania powietrze, zatem malowane są kolorami chłodnymi, a kontury plam są rozmazane.
PASOWA	Sposób przedstawiania głębi za pomocą pasów umieszczonych jedne nad drugimi. Pasy odpowiadają planom obrazu - pas najniższy oznacza plan najbliższy, pasy wyższe oznaczają plany coraz dalsze. Wielkość przedstawionych przedmiotów we wszystkich pasach jest jednakowa. Ten sposób przedstawiania przestrzeni pozwala na pełne rozwinięcie kształtów. Stosowano go w Sztuce Wschodu. Często stosowany przez dzieci.
KULISOWA	Głębia przedstawiana jest w ten sposób, że przedmioty pierwszego planu zasłaniają częściowo dalsze, tym samym jak gdyby odsuwając je w głąb, choć są one takiej samej wielkości.
TOPOGRAFICZNA	Przedstawienie krajobrazu na płaszczyźnie "z lotu ptaka", przy równoczesnym zaznaczeniu w nim obiektów widzianych z boku. Tą perspektywą posługuje się w tworzeniu planów miast. Często tym sposobem posługują się dzieci w wieku 7-10 lat.
AKSONOMETRIA	Inaczej perspektywa rzutu równoległego. Jest to rzutowanie przedmiotów trójwymiarowych na płaszczyznę w sposób stereometryczny, bez stosowania skrótów i punktów zbiegu.
INTENCJONALNA	Jest to perspektywa nie licząca się z "naturalnym" sposobem widzenia na rzecz ekspresji lub symboliki. Niektórzy artyści odchodzą od zasad perspektywy barwnej, zaznaczając w obrazie kontrastem walorowym lub ostrością plan dla nich znaczący. W malarstwie średniowiecznym często przedstawione postaci Jezusa lub świętych były znacznie większe od innych postaci i umieszczone na pierwszym planie. Podobne zasady można zaobserwować w rysunkach dziecięcych.
ZBIEŻNA	Inaczej przestrzenna lub linearna. Jest to sposób przestawiania przestrzennej głębi oraz trójwymiarowych przedmiotów na płaszczyźnie obrazu zgodnie z prawami optyki. Naturalna zasada widzenia krajobrazu wyznacza na horyzoncie punkt zbiegu linii perspektywicznych na wysokości oczu patrzącego. Wszystkie linie prostopadłe do horyzontu łączą się w punkcie zbiegu. Wszystkie linie równoległe do niego pozostają równoległe wobec siebie. Punkt zbiegu w krajobrazie jest równocześnie odbiciem miejsca, z którego patrzący spogląda na obraz. Wielkość przedmiotów zmniejsza się pozornie wraz z oddaleniem, maleją również odległości między przedmiotami. Perspektywa zbieżna swoje apogeum święciła w renesansie głównie za sprawą Leonardo da Vinci. Stosowana jest zawsze w sztuce realistycznej.