Przestrzeń jest jednym z elementów czasoprzestrzeni, w której wszystko rozpościera się i trwa. Umownie rozumiemy ją jako trójwymiarową i stabilną. W tym rozumieniu jest ona terenem działania plastyki w architekturze, rzeźbie, sztuce użytkowej.
We współczesnej sztuce zagospodarowanie zamkniętej przestrzeni wnętrz i otwartej przestrzeni miast, krajobrazu - stało się naczelnym zagadnieniem twórczym.
Trójwymiarową przestrzeń utrwalamy umownie na płaszczyźnie stosując różne rodzaje perspektyw.
Perspektywa jest to sposób widzenia układów przestrzennych i utrwalania ich na płaszczyźnie (np. dwuwymiarowej kartce papieru).
Perspektywa to ustalenie miejsca i wielkości przedmiotów w głębi obrazu.
Wreszcie perspektywa to rozmaite reguły perspektywiczne istniejące w przestrzennym przedstawieniu.
A wszystko to istnieje i jest możliwe do wyrażenia dzięki genialnej działalności zmysłu wzroku oka.
Ludzkie oko jest jednym z pięciu zmysłów, zdolnym do odbierania informacji o otaczającym świecie za pośrednictwem bodźców świetlnych. Oko jest wyposażone w złożony aparat optyczny umożliwiający powstawanie ostrego, odpowiednio oświetlonego, odwróconego obrazu na siatkówce oka. Drobne różnice ustawienia obrazu na siatkówkach obu oczu są główną podstawą widzenia przestrzennego (stereoskopowego)- umożliwiającego m.in. ocenę odległości. W naszych oczach dokonuje się przekłamanie widzenia zwane złudzeniem optycznym.
Złudzenia optyczne są to spostrzeżenia wzrokowe przypisujące oglądanemu przedmiotowi właściwości, których nie posiada. Decydującą rolę w powstawaniu złudzeń odgrywa czynnik psychologiczny. Większość złudzeń jest związana z tym, że oko nie odbiera obrazów poszczególnych przedmiotów niezależnie od siebie, lecz w powiązaniu z innymi otaczającymi je przedmiotami.
Do złudzeń optycznych należą złudzenia co do wielkości, jasności i barwy oglądanych przedmiotów, złudzenia geometryczne. Błędnie jest oceniana długość, kąty i kierunki.