Cel spotkania: - rozważania dotyczące orientacji rodziców na temat ulubionego bohatera telewizyjnego swojego dziecka,
- ukazanie rodzicom skutków negatywnego i pozytywnego wpływu telewizji na dzieci.
Forma: - uczestnictwo rodziców w zajęciu dzieci 6-letnich prowadzone przez nauczycielkę na temat: "Mój ulubiony bohater telewizyjny".
Metoda: Przebieg spotkania: - powitanie zebranych Rodziców, krótka informacja o formie zajęć otwartych i podanie tematu spotkania: "Telewizja, a zdrowie dziecka".
- uczestnictwo Rodziców w zajęciu z dominacją działalności umysłowej w grupie dzieci 6-letnich: "Mój ulubiony bohater telewizyjny".
Temat: Telewizja a zdrowie dziecka Przed laty, gdy telewizja dopiero "wkraczała" do naszych domów, psycholodzy, pedagodzy, socjolodzy i lekarze twierdzili, że małe dzieci, a nawet starsze przedszkolaki w ogóle nie powinny jej oglądać. Czy dziś, gdy niemal każda rodzina ma telewizor, a dziecko, które zaledwie nauczyło się chodzić, potrafi już samo włączyć odbiornik i z zaciekawieniem przygląda się temu, co dzieje się na ekranie, zmieniły się poglądy specjalistów na temat oglądania telewizji przez dzieci? Dzisiaj zdarza się, że nawet bardzo małe dziecko często przebywa w pokoju, w którym jest nieustannie włączony telewizor. Niektórzy rodzice nie uświadamiają sobie, że telewizja wpływa na dziecko od momentu, gdy zauważy ono ruszający się na ekranie obraz. Dlatego telewizor nie może być ustawiony w zasięgu wzroku niemowlaka. Wielu pedagogów uważa, że dzieci w wieku przedszkolnym mogą, a nawet powinny oglądać telewizję. Telewizja dostarcza wielu pożytecznych informacji, pokazuje inny świat, nie można więc całkowicie pozbawiać dziecka jej oglądania. Jednak to, ile spędza ono przed telewizorem, jakie programy ogląda i o jakiej porze, zależy przede wszystkim od rodziców. Wielogodzinne oglądanie telewizji "jak leci" niekorzystnie wpływa na psychikę dziecka. Czym zatem powinni kierować się rodzice wybierając program dla dziecka? Przede wszystkim powinni pozwalać dziecku na oglądanie wyłącznie programów odpowiednich do jego wieku i psychiki. Dobrze by było, aby niektóre programy dziecko oglądało razem z rodzicami, starszym rodzeństwem, którzy wyjaśnią mu to, czego nie rozumie. Ważne są też wspólnie przeżywane radości i wzruszenia. Po obejrzeniu z dzieckiem jakiegoś programu czy filmu warto mu powiedzieć o swoich odczuciach i wysłuchać jego uwag o tym, co mu się podobało, a co nie. W ten sposób uczymy dziecko aktywnego odbierania telewizji. Telewizyjna dobranocka coraz częściej zastępuje dziecku bajkę opowiadaną lub czytaną przed snem przez rodziców. Czy dzieci ery elektronicznej nie lubią, nie chcą, a może nie potrafią słuchać bajek, bo potrzebny im jest ruchomy obraz? W kontakcie z telewizją dziecko jest bierne, ogląda ruchome obrazki i słucha tego, co mówi się do niego z ekranu. Nie ma możliwości zadania pytania, jeśli czegoś nie rozumie lub gdy coś umknęło jego uwadze, bo obraz już się zmienił. Kiedy dziecko nie rozumie czegoś w czytanej mu bajce, może zapytać - dlaczego? Zwykle rozmowa nie kończy się na jednej odpowiedzi. Następują kolejne pytania, dziecko jest aktywne, dociekliwe, rozwija swoją pamięć i wyobraźnię. Telewizja nie zastąpi dziecku ani opowiadanej bajki, ani czytanej książki przez rodziców, bo nie może zastąpić kontaktu uczuciowego. Telewizja niejednokrotnie zastępuje bliskiego człowieka. Gdy rodzice są poza domem albo chcą po prostu odpocząć lub zająć się jakąś pracą w opiece nad dziećmi wyręcza ich telewizor. Rodzice są spokojniejsi, gdy wiedzą, że dziecko jest w domu, ogląda telewizję i nie biega po podwórku. Niestety, często nawet nie bardzo się orientują, jakie programy ogląda w tym czasie. Jeśli widzi w telewizji zachowanie brutalne, sceny grozy, wpływa to niekorzystnie na jego psychikę. Dziecko może mieć potem niespokojny sen, bóle głowy, może stać się lękliwe, nadpobudliwe, czasem płaczliwe lub agresywne. Badania dowiodły, że u osób oglądających brutalne sceny i przemoc kształtuje się postawa człowieka "stojącego obok" lub "agresywnego", pozbawionego wrażliwości na ludzkie cierpienie. Nie potwierdził się pogląd, że oglądanie scen brutalnych rozładowuje napięcie. Wręcz przeciwnie - pojawia się niebezpieczeństwo naśladowania negatywnych zachowań prezentowanych przez sensacyjne, pełne przemocy filmy. Pediatrzy widzą także ścisły związek między czasem spędzanym przed telewizorem, a otyłością dziecka. Dziecko zamiast pobiegać nieruchomo siedzi pojadając słodycze czy chrupki. Również wady postawy - okrągłe plecy, zapadnięta klatka piersiowa oraz zwiotczenie mięśni to skutek braku ruchu. Przez codzienne wielogodzinne oglądanie telewizji dzieci mogą nabawić się wad wzroku. Rezultaty wielogodzinnego przesiadywania przed telewizorem, często do późnego wieczora, widać następnego dnia w przedszkolu lub szkole. Dzieci są niewyspane, ziewają, szybciej się nużą niż ich rówieśnicy poświęcający więcej czasu na sen. Gorzej się też uczą, mają kłopoty z czytaniem i koncentracją i są bierne podczas zajęć. Jak "oderwać" dziecko od telewizora, np. w niedzielny poranek, gdy w telewizji jest atrakcyjny program? Musimy zmienić własne nawyki. Wystarczy po prostu nie włączać telewizora i wybrać się do lasu, na ślizgawkę lub na spacer. Kilka rad dla rodziców, aby ustrzec dziecko przed "telemanią": - pozwól dziecku oglądać programy przeznaczone tylko dla jego grupy wiekowej;
- oglądaj telewizję razem z dzieckiem i komentuj przekazywane treści;
- jeżeli zauważysz,że dziecko w czasie oglądania jakiegoś programu boi się lub jest pobudzone, wyłącz telewizor, nawet gdyby to była "tylko dobranocka";
- tłumacz dziecku, że świat przedstawiony w telewizji nie zawsze jest prawdziwy;
- nie traktuj telewizji jako zastępczego wychowawcy, spacer i rozmowa z dzieckiem są cenniejsze niż najlepiej dobrany program.
Dyskusja z rodzicami na temat obserwowanego zajęcia (scenariusz w załączeniu) i wykładu wygłoszonego przez nauczycielkę.
Bibliografia dotycząca opracowania - M. Braun - Gałkowska: Wpływ telewizyjnych obrazów przemocy na psychikę dzieci. Problemy Opiekuńczo-Wychowawcze 1995 nr 6.
- B. Fulara: Dziecko w rodzinie. Wychowanie w Przedszkolu 1993 nr 7.
- J. Gajda: Dziecko przed telewizorem. Warszawa 1983. I.W.Z.Z.
- J. Grochulska: Reedukacja dzieci agresywnych. Warszawa 1982. Wydawnictwo Szkolne i Pedagogiczne.
- B. Janda - Dębek, A. Kuczyńska: Wybrane determinanty odbioru reklamy wizualnej: barwa i rekwizyt. Przegląd Pedagogiczny 1995 nr 1, 2.
- E. Jaszczyszyn, A. Kozłowski, B. Pietrewicz: Wpływ telewizji na rozwój dziecka. Wychowanie w Przedszkolu 1993 nr 6.
- L. Kirwil: Wpływ telewizji na dzieci i młodzież. Problemy Opiekuńczo-Wychowawcze 1995 nr 6.
- L. Kirwil: Negatywne skutki oddziaływania telewizyjnych scen przemocy na dzieci. Nowiny Psychologiczne 1995 nr 4.
- L. Kirwil: Jak chronić dziecko przed ekranową przemocą? Nowiny psychologiczne 1996 nr 2.
|
