Jako my w Cichym śtandar poświyncali Moi łoztomiyli. Piyrse, na som pocontek, to jo siy wom przedstawiym, to znacy powiym, co jo za jedna. Chojto to wyj miy zno, bok paradno, to siy ta za mnom łobziyrajom. Ale przyjechało tu telo łoztomiyłyk gości, ze pasuje im pedziyć cosi ło sobie. A zreśtom, pono jakosi kultura tego wymogo, coby siy przedstawić. Jo wiyciy, nie widziała tyj kultury na łocy, bo byk se śniom poradziyła. To jo wom teroz powiym. Nazywom siy Rózia. Chłodziyłak do tyj skołecki mojyj kochanyj i stale jom miyło wspominom. A kie se tak choćkie siednym i myślym, a powiym wom dość cynsto się mi to trafio, to tak siy mi widzi, ze ta nasa skoła to straśnie wozno. Patrona mome siumnego i choćka siy nim nie wstyd pofolić: Bohaterów Westerplatte. Przeciy to łoni piyrsi pokozali swiatu, ze Polocy to twardy naród i duzo przetrzymo. A łozwozciys se jesce jednom rzec. Jako wy myśliciy, cemu łoni przyśli jaz haw, do Cichego, na drugi koniyc Polski? Jo wom powiym cemu. Bo my, górole, tyz nie byle jacy, a jakby przysło co do cego, to ciupaski w ruch i swojego nie dome, nie puścime. Zreśtom mome hań w holak rycerzy, wprowdziy naraziy śpiom, ale jak trzabe to ho, ho! Wiyciy chojtoryk tyk gości to juz widziała, bo miy pani dyrektor stale włócyła za sobom po tyk sympozjak. Straśnie fajniy tam było, a chłopoków piyknyk kielo cud to łokropniy kupe. Ale wiyciy cego mi było zol? Tak mi siy kotwiyło, ze górole przeciy ludziy honorne, a my stale bez śtandaru jeździyli, takie ze niby biydoki. A teroz? Nasi łoztomiyli łojcowiy siy nie zadziadowali. Kupiyli se śtandar. Ale jako ta było zakiela co do cego dosło. Miły zmocny Boze! Naucyciele, jako ze to ludzie inteligentne, mieli wymyślić, coby to na tym śtandarze wysyć. Wadziyli siy, ło mało ze do bitki nie przysło, bo kazdy kcioł co innego. Jaz, dziynki Bogu, dosło nareściy do konsensusu. No to jak juz syćko było gotowe, pon dyrektor wzion se dwie mamy, jako łobstawe, bo to paradny i urodny chłop i pojechali do tyj Skawiny, ka siedzom państwo Stawiasz po tyn śtandar. Ale wom powiym, nie było to takie proste. Śniyg kurzył, ze świata Bozego nie było widno, jesce w dodatku jakiesi tiry zastawiyły droge. Ej, kieby jo tam była! Dość na tym, ze nas pon dyrektor to siy łokropniy zatrubowoł. Ale nic. Trza było siy wracać w chałpe. Nie bójciy siy, łoni tak wartko nie popuściyli. Dyć wziyni i pojechali jesce roz. Za drugim razym to piykniy ładnie syćko posło i teroz mome siy cym pofolić. Godajom, ze nima tego złego, coby na dobre nie wysło. Mome se dziś wielkom urocystość, wsyndyj ło nos usłysom, a przy łokazji cosi lepiyj siy zjy i zatońcy. Łokropniyk rada, zeście siy tak licnie tu ześli. Bowciy siy do rania, a za kozde dobre słowo ftore ło nos kanykolwiyk powiyciy: Bóg wom zapłoć. |
