Szum drzew, śpiew ptaków, zapach igliwia... Często zapominamy o pięknie przyrody, zapominamy o szacunku dla niej. Świadomie lub nie niszczymy ją. Dlaczego? Być może wielu z nas nie ma poczucia wartości przyrodniczych ponieważ ich nie zna. Najlepszą metodą poznawania przyrody jest edukacja przyrodniczo-leśna. Leśnictwo wychodząc naprzeciw wyzwaniom cywilizacyjnym XXI w dostosowuje lasy i leśnictwo do pełnienia różnorodnych funkcji oczekiwanych przez społeczeństwo, powiększa, chroni zasoby leśne i wartości przyrodnicze lasu. Udostępnia lasy w sposób kontrolowany na cele społeczne. Zachowanie powszechnej dostępności lasów dla społeczeństwa i znalezienie kompromisu między prawem ludzi do wypoczynku w lesie a ochroną ekosystemów to wielkie i trudne zadania. Szczególny konflikt może powstać między turystyką a leśnymi obszarami o dużych wartościach przyrodniczych i krajobrazowych. W obrębie lasów lub na ich obrzeżach znajduje się wiele ośrodków wypoczynkowych, a na granicach miejsca wypoczynkowo- biwakowe. Przez obszary leśne przebiega wiele szlaków komunikacyjnych i turystycznych. W wyniku masowego ruchu pojazdów i turystyki środowisko leśne ulega degradacji. Należy jednak pamiętać, że rekreacja leśna stała się trwałym zjawiskiem społecznym. Zadaniem leśnictwa jest właśnie rekreacyjne zagospodarowanie lasu i sterowanie turystyką. W wielu miejscach powstają Centra Edukacji Przyrodniczo-Leśnej. Jest to nowoczesne podejście stosowane w ochronie przyrody. Często wzrost świadomości, wiedzy o przyrodzie i problemów związanych z jej ochroną zdecydowanie ułatwia zadania ochronne a nawet zdobywanie na nie funduszy. Edukacja przyrodniczo-leśna jest swego rodzaju profilaktyką w ochronie przyrody. Stwarza grunt pod jej wykonanie i realizowanie. Staje się nieodzownym elementem w sprawach ochrony przyrody. Im większe bogactwo farm i treści edukacyjnych tym większa pozytywna reakcja dzieci i społeczeństwa. Osobiście byłam w Centrum Edukacji i Zarządzanie Kampinoskiego Parku Narodowego oraz w Centrum Edukacji Przyrodniczo Leśnej w Rogowie. Znajdują się tam sale dydaktyczne wyposażone w sprzęt i pomoce do zajęć terenowych: lornetki, szkła powiększające, wysokościomierze, średnicomierze, lupy, termometry. Centra wyposażone są również w telewizory, magnetowidy, sprzęt audio, rzutniki do przeźroczy, sprzęt komputerowy, przewodniki do zajęć i inną fachową literaturę. Znajduje się tu wiele eksponatów muzealnych, prowadzone są hodowle. Najważniejszą, a zarazem najciekawszą formą są zajęcia prowadzone w terenie. Organizowane są również wystawy tematyczne. Inną formą edukacji ekologicznej są leśne ścieżki dydaktyczne znajdujące się na terenie wielu nadleśnictw. Tworzenie leśnych ścieżek dydaktycznych jest okazją do przekazania podstawowej wiedzy o lesie, rozpoznawaniu gatunków roślin. W ten sposób można przekazać wiedzę o działalności leśników, o zasadach prowadzenia gospodarki leśnej jak również wiedzę o zagrożeniach lasów. Leśne ścieżki dydaktyczne pokazują, że zrąb jest rzeczą potrzebną a odnowienie wymaga ścinania drzew. Idąc taką ścieżką poznajemy złożoność ekosystemu leśnego, szkółki, uprawy, młodniki, sortymenty drewna, pułapki feromonowe, paśniki. Ważnym elementem są miejsca wypoczynku w atrakcyjnych miejscach widokowych, gdzie młodzież może usiąść na ławkach i posłuchać opowiadań nauczyciela, przewodnika lub leśnika. Pokonując szlak młodzież patrząc na słupki oddziałowe uczy się orientacji w terenie. Podczas wędrówki na tablicach informacyjnych można odczytać zagadnienia historyczne i kulturowe. Prowadzone w ten sposób zajęcia w wielu przypadkach na zawsze wpłyną na zachowanie dzieci, młodzieży a następnie dorosłych ludzi. | 
