Jestem nauczycielem z dwudziestoletnim stażem pracy. To sporo... i zdaję sobie sprawę z tego, że można rozszerzyć kształcenie uczniów w oparciu o film, widowiska teatralne oraz audycje radiowe. Nauczanie języka polskiego może pobudzać dzieci do obserwacji i twórczej aktywności. Można zwiększyć pole twórczego działania ucznia, rozwinąć obowiązujące umiejętności w zakresie samodzielnej pracy scenicznej. Od wielu lat dbam o to, aby moi uczniowie bywali w teatrze. Z reguły wyjeżdżamy dwa razy w ciągu roku szkolnego do Teatru im. J. Kochanowskiego w Opolu, a ostatnio - do Teatru Lektur Szkolnych we Wrocławiu. Wydawałoby się, że w przypadku małej, wiejskiej szkółki, praca nauczyciela-polonisty w oparciu o prawdziwy teatr jest praktycznie niemożliwa. Ale to nieprawda. Dzięki wyrozumiałości rodziców, którym często nie jest łatwo finansowo, moi uczniowie systematycznie odwiedzają teatr. Chwalą sobie spektakle, w których zapraszani są na scenę. Odgrywają tam prawdziwe role, przywdziewają kostiumy i wypowiadają króciutkie kwestie w świetle reflektorów, przed najprawdziwszą widownią... Kształcenie teatralne dało mi możliwość przeprowadzenia całego szeregu lekcji, zajęć pozalekcyjnych. Czytanie głośne z podziałem na role - od najmłodszych klas, czytanie zbiorowe (jakże przydatne w teatralnym chórze) kształcące dykcję. Tworzenie słowniczka teatralnego. Będąc w teatrze moi podopieczni mają okazję słuchać wzorowe wypowiedzi aktorów. Mogłam przeprowadzić ćwiczenia porównawcze: utwór literacki - konkretyzacja teatralna (bywa, że i filmowa!) i wreszcie wymagam recytowania fragmentów prozy i poezji (wyrazistego, ekspresywnego, wyrażającego sens utworu). Gry dramatyczne, a także inscenizacje - to dla moich uczniów wielka przyjemność. Wychowanie przez sztukę w szkole to również możliwość szerszego zaprezentowania się rodzicom i społeczności. Innym celem mojej pracy jest chęć zainteresowania tą formą uczniów sprawiających problemy wychowawcze. W bieżącym roku szkolnym, będąc wychowawcą klasy VI., przygotowywałam z dziećmi uroczysty apel z okazji Święta Niepodległości. Zaangażowałam w to zadanie całą grupę, wszystkich wychowanków, także tych, którzy słabo się uczą i są "niegrzeczni". Starałam się stworzyć sytuację zachęcającą do włączenia się w tok pracy scenicznej, dałam możliwość "wyżycia się", temat potraktowałam na miarę ucznia szkoły podstawowej (widzowie to dzieci klas I-VI). Praca twórcza dziecka w dziedzinie sztuki teatralnej łączy u mnie różne cele - kształci teatralnie i wychowuje, przystosowuje społecznie, pozwala na zbliżenie uczniów. To nie tylko urozmaicenie metod pracy, ale rozwijanie zainteresowań, poglądowości, wspomaganie aktywności oraz kształcenie estetyki. | 
