Rudawski Park Krajobrazowy to teren, na którym stwierdzono występowanie 33 gatunków roślin objętych ochroną całkowitą. Godny uwagi jest fakt, że rośnie tu 10 gatunków storczyków. W okolicach Trzcińska, w sąsiedztwie podmokłej łąki torfowiskowej rośnie mieszany las, w którym spotkać można dużo ciekawych roślin. Wiele z nich to gatunki chronione. Tu również spotkać można podkolana białego (Platanthera bifolia (L.) Rick) należącego do rodziny storczykowatych (Orchidaceae). Jest to storczyk dość często spotykany w Polsce, jednak w w/w lesie znalazłam tylko 6 roślin. Podkolan biały to trwała roślina zielna występująca w widnych lasach, na polanach, w zaroślach, o dość dużym rozpowszechnieniu w Europie. Spotkać ją można również na Kaukazie, Syberii w Azji Mniejszej, a nawet w północnej Afryce. Jak wszystkie storczyki podkolan biały żyje w symbiozie z grzybami, jednak u tej rośliny jest to zależność występująca przez całe życie. Roślina zatem pobiera gotowy pokarm organiczny za pośrednictwem mikoryzy, ale jednocześnie jest samożywna, czyli prowadzi asymilację dwutlenku węgla za pomocą liści. Podkolan biały wytwarza podziemne, niepodzielne, eliptyczne lub jajowate bulwy. Z jednej z nich wiosną wyrasta kanciasta łodyga posiadająca 2 mięsiste eliptyczne lub odwrotnie jajowate, odziomkowe liście barwy zielonej. Białe lub biało-zielone kwiaty zebrane są w groniaste kwiatostany. Pachną one pięknie zwłaszcza nocą, zwabiając waniliowo-cytrynowym zapachem. Kwiat ma budowę typową dla storczyka, tzn. jest grzbiecisty i składa się z 6-olistkowego okwiatu. Jeden z listków tworzy całobrzegową, wąską warżkę opatrzoną długą ostrogą, zawierającą miodniki. Jedyny pręcik jest zrośnięty z szyjką słupka w tzw. prętosłup. Powstający w pylnikach pyłek jest zlepiony w 2 maczugowate pyłkowiny ustawione do siebie równolegle. Podkolan jest zapylany przez motyle, głównie nocne, mające długą ssawkę. Masa pyłkowa przylepia się do głowy owada i w ten sposób jest przenoszona do następnego kwiatu. Owocem jest torebka z licznymi, drobnymi nasionkami przenoszonymi przez wiatr. Zmniejszająca się liczba siedlisk, spowodowana ingerencją człowieka w naturalne środowiska jest przyczyną mniejszego lub większego zagrożenia storczyków. Z tego też względu cała rodzina storczykowatych podlega prawnej całkowitej ochronie. Poznając ekologię storczyków oraz zachowując w stanie niezmienionym naturalne siedliska, możemy przyczynić się do ich skutecznej ochrony, tym bardziej, że ta grupa roślin uważana jest za ginącą.
LITERATURA: - Monografia pod redakcją Grzegorza Rąkowskiego, Parki krajobrazowe Polski" - Instytut Ochrony Środowiska, Warszawa 2002.
- W. Laskowska: "Rośliny borów", WSiP, Warszawa 1992.
| 
