Rodzina jest najmniejszą i najważniejszą jednostką społeczną. Powinna być miejscem, w którym dziecko może znaleźć spokój, schronienie i miłość. We wczesnym okresie życia rodzice są dla dziecka najważniejszymi ludźmi, tymi których obserwują i z których biorą przykład. W miarę upływu czasu, dziecko trafia między rówieśników i powoli ci rówieśnicy wywierają wpływ na jego osobowość. Rolą rodzica jest ukazanie dziecku co jest właściwe. Pamiętajmy, nie można z góry założyć, że grupa rówieśnicza źle wpływa na naszego potomka. Należy rozmawiać, tłumaczyć i delikatnie sugerować określone zachowania. Ostre zakazy i nakazy mogą bowiem wywołać wręcz odwrotny skutek. Właśnie rozmowa nawet na najtrudniejsze dla nas tematy ma ogromny wpływ na nasze stosunki z dziećmi. Nie bójmy się trudnych pytań, np. o seksie, narkotykach czy przemocy. Zadaniem rodziców jest udzielanie odpowiedzi dostosowanych do emocjonalnego i umysłowego poziomu dziecka. Jeżeli my nie damy na nie odpowiedzi, będą pytać rówieśników, a oni mogą wypaczyć właściwy obraz problemu. Ważne jest to jak traktowane są kolejne dzieci w rodzinie. Udowodniono, że najstarsze dzieci są najbardziej agresywne i lepiej dają sobie radę w życiu. Być może wynika to z faktu, że cała uwaga rodziców skupia się na nim, że spotykają się z większą krytyką niż młodsze rodzeństwo i odczuwają stres związany z presją rodziny. Natomiast najmłodsze dzieci są najczęściej świadomie rozpieszczane, co może spowodować, że w odczuciu rodzeństwa mają bardziej uprzywilejowaną pozycję. Stają się ponad miarę wymagające i świadomie grają na uczuciach rodziców. Jeżeli właściwie ukierunkujemy nasze pociechy właśnie starsze rodzeństwo może stać się pozytywnym wzorem do naśladowania. Współzawodnictwo między rodzeństwem, które musi dzielić się miłością rodziców jest rzeczą normalną. Niezależnie od wieku i płci wpływ na rywalizację mają rodzice. Od nich zależy czy przerodzi się ona we wzajemną wrogość czy w zgodne współzawodnictwo. Rodzice jedynaka powinni natomiast stworzyć dziecku najwięcej okazji do kontaktów z rówieśnikami, by nie wyrosły na egoistę o wygórowanych oczekiwaniach. Nie można przyklejać dzieciom etykietek, np. jesteś dobrym sportowcem lub jesteś niezdarą, gdyż to ogranicza rozwój osobowości i wykształca fałszywy obraz własnej osoby. Wielu rodziców ma wobec swoich dzieci wysokie, niemożliwe do spełnienia oczekiwania i wydaje im się, że powinno zastosować surową karę, aby pomóc swemu dziecku. Dzieci należy motywować a nie krytykować. Rodzice często stawiają zbyt wysokie wymagania i mogą wychować nastolatków unikających wyzwań ze strachu przed porażką i krytyką. Zaczynają karać dzieci, gdyż nie dają sobie rady z wychowaniem. W chwilach kryzysu nie potrafią powstrzymać się od stosowania krzywdzących metod, których czasami używali ich rodzice. Rodzice powinni przekazywać swoje wartości nie tyle mówiąc o nich, ale stosując je w konkretnych sytuacjach. Dzieci szybko pojmują wtedy, jakie zachowanie rodzic preferuje, a jakiego nie pochwala. Zróbmy wszystko, aby nasze dzieci czuły się w rodzinie kochane i akceptowane. Nie ma dwóch identycznych istot na ziemi, więc każdy człowiek jest cudem natury. |
